Een klasgenoot, laten we hem voor het gemak J.K. noemen, wees me er deze week op dat ik veel verhalen begin met 'toen ik eens zat was...'. Nu is het zeker niet zo dat ik veel drink, en al helemaal niet nu ik aan de Erasmushogeschool studeer, maar J.K. concludeerde wel dat ik een zuipschuit ben. Nu is het toch gewoon normaal dat je grappige dingen meemaakt als je te diep in het glas hebt gekeken?
Later die dag probeerde ik héél hard om me een ludiek voorval voor de geest te halen waar geen alcohol mee gemoeid was. Ik probeer nog steeds. Dus hier en nu, speciaal voor J.K. Rollin': het winkelkarretjesverhaal.
Elk jaar wordt er in het GUSB (afkorting van Gents Universitair Sportbeheer, maar slaat eigenlijk op het complex waar de sporten doorgaan) een Interfacultair Tornooi georganiseerd, waar heel wat sporten aan bod komen en waar elke universitaire studentenvereniging aan mag deelnemen. Traditioneel volgt aan het einde van de dag vol basket, minivoetbal, veldlopen en zwemmen een prijsuitreiking en enkele gratis vaten voor alle sporters, medewerkers en supporters. Op deze bewuste avond, zo'n twee jaar geleden, had ik samen met boezemvriend A.M. enkele pintjes te veel soldaat gemaakt. Gelukkig hadden we nog een ontnuchterende wandeling te goed. Eens buitengekomen, zagen we een winkelkarretje staan. Vermoedelijk had een deelnemende vereniging het ding ontvreemd van de plaatselijke Delhaize om sportgerief naar het complex te verhuizen. Maar nu stond het daar dus te verkommeren, en wij moesten nog een heel eind stappen. Elk om de beurt in het karretje zitten en geduwd worden door de andere leek dan ook een prima plan. Na enkele meters kwamen de rechtmatige dieven onze taxi evenwel (ja, ik had hier héél graag echter gebruikt) terugeisen. Not willing to give it up without a fight besloten mijn compagnon en ik om het op een lopen te zetten, en we raakten onze achtervolgers kwijt. Het gevaar was geweken, de tocht kon verder worden gezet. Enkele straten verder kruisten A.M., ik en het karretje echter (:-)) een patrouillerende politiewagen. De arm der wet had ons gespot en de koplampen van de wagen schenen ons in de ogen. Ik vond er niets anders op dan James Bondgewijs uit het karretje en in een donker hoekje te duiken. Een beetje beneveld dacht ik dat dit een prima schuilplaats was, tot ik een van de agenten aan A.M. hoorde vragen 'Wat spookt je vriendin daar allemaal uit?'. 'Ik denk dat ze een beetje bang is', antwoordde hij. Waarop de agent repliceerde: 'Bang, bang, denkt ze nu echt dat we haar niet gehurkt in dat hoekje zien zitten?' Een beetje rood aangelopen ben ik dan maar rechtgestaan om me via de walk of shame naar de combi te begeven en de agent te beloven dat we het karretje naar de winkel terug zouden brengen.
Zo. Klinkt misschien allemaal niet zó grappig, maar probeer het eens te lezen als je een fles wijn ophebt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten