“From the first few days of using the form, I was hooked. The simple experience of being able to directly broadcast my own words to readers was an exhilarating literary liberation. Unlike the current generation of writers, who have only ever blogged, I knew firsthand what the alternative meant. I’d edited a weekly print magazine, The New Republic, for five years, and written countless columns and essays for a variety of traditional outlets. And in all this, I’d often chafed, as most writers do, at the endless delays, revisions, office politics, editorial fights, and last-minute cuts for space that dead-tree publishing entails. Blogging—even to an audience of a few hundred in the early days—was intoxicatingly free in comparison. Like taking a narcotic.”
Deze quote komt uit het stuk Why I blog, van de hand van blogger Andrew Sullivan. Voor de les internetjournalistiek kregen we de opdracht zelf een blog op te starten en er regelmatig wat op de te posten, zonder gebonden te zijn aan een specifiek onderwerp. Ik moet eerlijk toegeven dat ik anders nooit een blog had opgestart. En dat om de simpele reden dat ik mijn mening of leven niet interessant genoeg vind om op deze wijze te delen. Als ik bovenstaande quote lees kan ik wel begrijpen hoe mensen die de geboorte van de blog hebben meegemaakt, daar anders over denken.
Mijn blog is nu enkele weken opgestart, en er is nog niet zo veel aan mijn mening veranderd, maar na het lezen van dit artikel en door de praktijkervaring van het posten heb ik wel enkele bedenkingen. Ten eerste denk ik dat mijn basisgedachte dat mijn mening/leven niet interessant genoeg is om over te bloggen, er hoegenaamd niet toedoet. Ik heb ervoor gekozen om mijn blog geen pur sang nieuwsblog te maken, maar meer een recollection of past events. Dit gebruik van de blog als ordeningsinstrument van ervaringen haalt ook Andrew Sullivan aan. Door het schrijven worden herinneringen, vaak heel recente, in een vorm, in een verhaal gegoten . Maar ik ben er me wel van bewust dat de vorm waarin ik ze giet, niet noodzakelijk de werkelijkheid reflecteert. De blog doet als het ware dienst als legitimeringsinstrument na de feiten, en nog veel sterker dan bijvoorbeeld een biografisch boek. De posts worden namelijk zo dicht na de gebeurtenissen gedaan dat de emoties nog opspelen, wat natuurlijk de reden is waarom je in de eerste plaats over iets gaat berichten. Aan de andere kant kan je natuurlijk ook zeggen dat de spontaneïteit van blogposts een meerwaarde biedt, aangezien pakweg biografieën na lange tijd verschijnen en vele malen herlezen en gewijzigd zijn alvorens te verschijnen.
